شمارهٔ ۱۱۲ - رنگ شقایق
ای شوخ دلا زار من ای دلبر مه رو!تا کی تو دل آزاری و، تا چندی بدخو؟
روزم تو سیه کردی از آن طرهٔ شبرنگدل از کف من بردی از آن غمزهٔ جادو
پیش لب لعلت چکند رنگ شقایقپیش سر زلفت چو دهد سنبل تر بو
خجلت ده یاقوتی از آن لعل شکر باررونق شکن مشگی از آن طرهٔ گیسو
جز قامت دلجوی تو و آن لیموی پستانبر سرو ندید است کسی میوهٔ لیمو
کاری که غراب سر زلفت به دلم کردهرگز نکند پنجهٔ شهباز، به تیهو
از خشم و عتاب تو برم پیش که شکوهوز جور و جفای تو روم پیش که یرغو
چون حلقه، به درمانده بتا دیدهٔ «ترکی»بوتا که گذاری تو برون پای ز مشکو