شمارهٔ ۸۹

۳ بیت

مشت خسم، ولی چو نشینم به آن بهارگلدسته می کند اثر رنگ و بو مرا

صد ره گر از خمار بیفتم به پای خمیک دستگیر نیست به غیر از سبو مرا

نی شمع پی به گریه من می برد، نه ابرکزدیده، جای قطره چکد آرزو مرا