شمارهٔ ۷۶۲
ندارد دیده ما طالع نظاره روییچو پیشانی نمی بینیم غیر از چین ابرویی
چو دام از خود نیم در صیدگاه آرزو آگهز بس در حیرتم افکنده نقش پای آهویی
به گل در یک قبایم، لیک از بسیاری غفلتبه رنگ بلبل دیبا، ازو نشنیده ام بویی
تنم گردیده خاک و در شکنج سایه داممنمی دانم که بر یادم پریشان کرده گیسویی؟