شمارهٔ ۷۳ ۲ بیت روان کردم به کویش قاصدی از اشک و می ترسمکزین کودک نیاید تندرفتاری چو کاهلها بیابانگردی شوق توام از بس که عادت شدبود در راهها آسایشم بهتر ز منزلها