شمارهٔ ۷

۲ بیت

گر دلم نالان شد از دست بتان، عیبش مکنکاوش ناحق، به فریاد آورد ناقوس را

همچو شبنم، آب می گردم ز تاب عارضشتا ز گلبرگ لب او می ربایم بوس را