شمارهٔ ۶۸۴

۲ بیت

من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهیگل نغمه تازه کردن، به دماغ صبحگاهی

شب زلفت از کفم شد، به چه عمر زنده مانم؟که رسید روز مرگم، چو چراغ صبحگاهی