شمارهٔ ۶۵۰

۴ بیت

تن ما سرشته خون، دل ما چکیده غمچه عجب که در جوانی، قد ما شود خمیده

دل ما ز دام آن گل، نکشد به سوی دیگربه قفس نشسته رنگی که ز روی ما پریده

قدح شراب گلگون، چو گرفته بوسه از وینگزیده گر لبش را، لب خویش را گزیده

به دو سطر شکوه، صد جا دل نامه شد شکستهنشنید پند ما را، قلم زبان بریده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و غم‌انگیز شاعر می‌پردازد. او از درد و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید و به خمیدگی قد جوانی خود اشاره می‌کند که نشانه‌ای از غم و اندوه است. دل شاعر به گل عشق وابسته است و نمی‌تواند به عشق‌های دیگر فکر کند، حتی اگر در قفس غم نشسته باشد. او از بوسه‌ای که بر گردن شیشه شراب گلگون گذاشته می‌گوید و اشاره می‌کند که اگرچه لب محبوبش را نچشیده، اما به عشق واقعی خود احساس وابستگی می‌کند. در نهایت، بر این نکته تأکید می‌کند که پند و نصیحت‌های دیگران را نمی‌شنود و قلمش در بیان احوالش ناتوان است.