شمارهٔ ۶۲۹
در مدرسه عشق، به نادانی من کو؟آشفته دماغی به پریشانی من کو؟
در غمکده دهر، غم افتاده فراوانلیکن چو غم بی سروسامانی من کو؟
در مصر، عزیزان وطن رانکند یادبویی ز وفا با مه کنعانی من کو؟
مهمان خودم کرد قضا، لیک به خواریجز دامن من، سفره مهمانی من کو؟
گفتی که پریشان شده ای نیست چو زلفمبا زلف تو، سامان پریشانی من کو؟