پرش به محتوا

گنج

گنج›طغرای مشهدی›ابیات برگزیده از غزلیات›شمارهٔ ۶۱

شمارهٔ ۶۱

۱ بیت

می دود چون طفل بر زانوی آن گل پیرهنواگذارد گر عروس نوبهار، آیینه را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تصویر زیبای دویدنی کودکانه اشاره می‌کند که بر زانوی یک گل نشسته است. این تصویر به زندگی و زیبایی بهاری اشاره دارد، جایی که عروس فصل بهار، تابش خود را مانند آینه در آغوش دارد. به طور کلی، این شعر به زیبایی‌های طبیعی و لذت‌های ساده زندگی اشاره دارد.

پیشینشمارهٔ ۶۰ پسینشمارهٔ ۶۲

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی