شمارهٔ ۵۴۷

۶ بیت

تا تیر در کمان بود، رنگ نشان ندیدمچون شد نشانه پیدا، تیر و کمان ندیدم

صد ره نظاره کردم بر هر درخت این باغیک مرغ شادمانی، در آشیان ندیدم

گل چین ز جبهه می ریخت، غنچه گره ز ابروبرگ شکفته رویی از این و آن ندیدم

در عشق صرف کردم این عمر بی بها راغیر از بهانه جویی از گلرخان ندیدم

گفتی که می رود آب در جویبار قسمتمن غیر رود گریه، آب روان ندیدم

ظلمات قسمتم کرد همسفره سکندراو بوی آب نشنید، من روی نان ندیدم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس تنهایی و ناامیدی شاعر می‌پردازد. او در دوران زندگی‌اش به دنبال نشانه‌های شادی و عشق بوده، اما هیچ‌گاه موفق نشده است چیزی جز بی‌خبری و اشک ببیند. او به باغی اشاره می‌کند که در آن نه پرنده شادتری پیدا کرده و نه گل‌های خوشبو و زیبایی دیده است. در عشق خود سال‌ها را بیهوده گذرانده و چیزی جز بهانه‌جویی از معشوقه‌اش نمی‌بیند. شاعر به تماشای جریان آب اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که غیر از گریه، چیزی را در زندگی‌اش تجربه نکرده است. در نهایت، او به سرنوشتش اشاره کرده و از بی‌حالی و فقدان نعمت‌ها در زندگی‌اش شکایت می‌کند.