شمارهٔ ۵۴

۴ بیت

ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرامطرب چو نی نواخت به تار نفس را

در کاروان شوق ز تنهاروان شدماز راه برد بس که فغان جرس مرا

لب بسته ام ز شکوه بیداد روزگارترسم فزون شود ستم از دادرس مرا

خود را به فکر آن لب میگون نمی دهمترسم ز بوی باده بگیرد عسس مرا!