شمارهٔ ۴۷۴ ۲ بیت نیست یک دانه نصیب تن ما لذت رزقما ز تقدیر نداریم جوی منت رزق میل غم خوردن خود نیست مرا یک سر موخورده ام بس که پیاپی ز جهان حسرت رزق