شمارهٔ ۴۳۴

۷ بیت

پاکرو در خاک هندستان، همین آب است و بسسبحه گردانی که دارد، چرخ دولاب است و بس

دل بکن از خود، که در بزم جگرخواران هندناخنی کز خون نگردد سرخ، مضراب است و بس

هرکه آمد، از هجوم تیره روزی برنگشتزین شبستان آنکه برگردیده، مهتاب است و بس

هیچ کس در بزم این تردامنان خونگرم نیستگرمخونی گر به چنگ آید، می ناب است و بس

طالع شهر زنان دارد نگارستان هندهست هرچیزش فراوان، مرد کمیاب است و بس

گشت رطب و یابسش در چشم طغرا بی مزهدر نظر چیزی که شیرین آیدش، خواب است و بس

عالم خاکی، چه هندستان، چه ایران، پرغم استعالمی که غم ندارد،عالم آب است و بس

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زندگی و مشکلات انسان‌ها در هند و ایران می‌پردازد. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که در دنیای پر از رنج و غم، چیزهای زودگذر و بی‌ارزش مانند سبحه و می ناب، تنها تفریحات لحظه‌ای هستند. افرادی که به دلایل مختلف از روزگار سخت فرار می‌کنند، به سختی به خواب آرام دست می‌یابند، و آنچه در این دنیا ارزشمند به نظر می‌رسد، در واقع دروغی بیش نیست. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که در هر دو سرزمین، زندگی پر از غم و اندوه است و دنیای واقعی، سرشار از مشکلات و کمبودهاست.