شمارهٔ ۴۱

۵ بیت

کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مراشور هشیاری چشاند مغز بیهوش مرا

یاد ایامی که در دولتسرای می فروشافسری بود از سبوی می، سر دوش مرا

شب که با روی بهارافشان درآمد در بغلبهتر از صد باغ و بستان کرد آغوش مرا

در گلستان خواندن رویت،سرانگشت ادبکرد نیلوفر ز مالش، لاله گوش مرا

تا شدم همسنگ طغرا در ترازوی غمتبا جنون صرف می سنجد خرد، هوش مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات و تجربیات خود سخن می‌گوید. او آرزوی گرما و شوقی را دارد که پنبه‌های سردی را بسوزاند و از دل بی‌حسی به هشیاری برساند. به یاد ایام خوشی می‌افتد که در کنار می‌فروشی زندگی می‌کرده و دلقکی به آنجا آمده بود. شب، با جلوه‌های زیبایش، شاعر را در آغوش می‌گیرد و حس شگفت‌انگیزی به او می‌بخشد. همچنین، او از تأثیر زیبایی و ناامیدی بر روح خود سخن می‌گوید و در نهایت به تاثیری که غم بر عقل او گذاشته اشاره می‌کند. این شعر ترکیبی از عشق، زیبایی و اندوه را به تصویر می‌کشد.