شمارهٔ ۴۰۰ ۲ بیت بی توام در سیر گل، تن با خزان همدرد شدهر کجا چیدم گل سرخی، به دستم زرد شد بس که در دل داشتم از ساقی دوران غبارعالم آب از نسیم آه من پر گرد شد