شمارهٔ ۳۷۲ ۲ بیت به امیدی که چو طفل نگهم بازآییتا دم صبح، در خانه چشمم وا بود طرفه راهی ست ره مرگ که با اینهمه خوفهرکه دیدیم، درو بی خبر و تنها بود