شمارهٔ ۳۶۱

۶ بیت

زلفی که بر زبان و دل شانه بگذردماند به آن شبی که به افسانه بگذرد

دل صبح خیز مشق بر آتش دویدن استدارم امید آنکه ز پروانه بگذرد

در بزم وصل، تشنه لبان را خمار هجرچندان امان نداد که پیمانه بگذرد

غیر از دلم که خانه بدوش تجرد استجغدی ندیده ام که ز ویرانه بگذرد

در زلف او دلم سر و برگ جدل نداشتاستاد یک کنار که تا شانه بگذرد

از اتحاد، در دل ما می کند خطورحرفی اگر به خاطر جانانه بگذرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی از احساسات عاشقانه و دلتنگی سخن می‌گوید. شاعر از زلف محبوبش یاد می‌کند که بر زبان و دل او سایه می‌اندازد و به شب‌هایی اشاره دارد که به افسانه‌های عشق می‌گذرد. او صبح را به دویدن در آتش شوق تشبیه می‌کند و امیدوار است که این احساسات به سرانجام برسند. در بزم وصال، تشنگی و خمار هجر، باعث می‌شود که لذت‌های عشق به سختی بگذرد. شاعر از حالت دلِ پرخاطره‌اش که در تنهایی سرگردان است سخن می‌گوید و می‌گوید که در میان ویرانی، جغدی نمی‌بیند که بگذرد. در نهایت، او از یکتایی و تداوم عشقش می‌گوید که در دل او و محبوبش جاری است.