گنج

شمارهٔ ۳۵۵

۲ بیت
کی بود دیوانگان را ترسی از باران سنگ؟هر طرف از بیم عقل خود گریزان گشته اند!
نی شناسای خط سنبل، نه مضمون فهم گلآبها طفلانه دایم بر گلستان گشته اند