پرش به محتوا

گنج

گنج›طغرای مشهدی›ابیات برگزیده از غزلیات›شمارهٔ ۲۵۴

شمارهٔ ۲۵۴

۱ بیت

بت تراشان غمت گشتند چون فارغ ز کارسینه ام بتخانه گردید و دلم ناقوس شد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به احساس عمیق درد و غم اشاره دارد. او می‌گوید وقتی بت تراشان (دست‌اندرکاران بت‌سازی) از کار خود فارغ شدند، غم او به حدی رسید که سینه‌اش به جایگاه بت‌ها تبدیل شد و دلش مانند ناقوس به صدا درآمد. این اشعار نشان‌دهنده‌ی اثر عمیق غم و اندوه بر روح انسان است.

پیشینشمارهٔ ۲۵۳ پسینشمارهٔ ۲۵۵

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی