شمارهٔ ۲۱۱

۳ بیت

دلم ز قید پریدن همیشه آزاد استدو بال بر تن من، چون دو دست صیاد است

شود ز سایه تصویر، با زمین یکسانعمارت دل ما بس که سست بنیاد است

کسی نماند که از جور آسمان نگریستبه آدم آنچه رسیده ست، وقف اولاد است