شمارهٔ ۲۰۹

۴ بیت

تخم اشک از کف بنه ای دل که مانند سحابتا بپاشی تخم، می باید ز هم پاشید و رفت

چون قدح کآید بر مینا، شب آمد پیش منگریه کردم از برای ماندنش، خندید و رفت

بس که خاک این چمن سرگشتگی می آوردآب را از چشمه باید راه جو پرسید و رفت

کوچه تابوت اگر آمد درین راهت به پیشتا به منزل می توانی سایه وش خوابید و رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس جدایی و غم ناشی از آن اشاره دارد. شاعر از "تخم اشک" سخن می‌گوید که از دل می‌خیزد و بیانگر درد و اندوه است. او می‌گوید که باید این درد را بپاشد و از هم بپاشد و برود. در ادامه، او به یاد شب‌هایی می‌افتد که در کنار محبوبش بوده و از این که او می‌خندیده و می‌رفته، غمگین است. همچنین، اشاره می‌کند که گم‌گشتگی و سردرگمی در زندگی وجود دارد و برای پیدا کردن آرامش باید از سرچشمه‌ها سوال کرد. در پایان به حضور تابوت در مسیر زندگی و ناتوانی برای استراحت اشاره می‌کند، نشان‌دهنده سختی و درد ناشی از فقدان و جدایی.