شمارهٔ ۲۰۲

۳ بیت

پیرهن بس که خوش اندام شد از بوی تنتگل شود سرو چو آید به برش پیرهنت

مزه بزمگه باده به کامش نرسیدتا لب جام نشد بوسه ربای دهنت

نشوم از تو جدا، همچو گل از نکهت خودگر درآرد مدد بخت درآغوش منت