پرش به محتوا

گنج

گنج›طغرای مشهدی›ابیات برگزیده از غزلیات›شمارهٔ ۱۷۲

شمارهٔ ۱۷۲

۱ بیت

ما تشنگان ز شیشه می آب می خوریمچون این فرات بسته شود، کربلای ماست

خلاصه

هوش مصنوعی: این بیت به تشنگی و نیاز انسان به آب اشاره دارد و بیان می‌کند که ما برای رفع تشنگی خود به شیشه (آب معمولی) روی می‌آوریم. اما وقتی که آب واقعی و زنده (فرات) قطع شود، آنچه باقی می‌ماند، کربلا و حسرت است. به نوعی، این شعر به درد و رنج روحی و جسمی انسان‌ها در شرایط بحرانی می‌پردازد.

پیشینشمارهٔ ۱۷۱ پسینشمارهٔ ۱۷۳

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی