شمارهٔ ۱۵۵ ۳ بیت کسی فارغ از کار دنیا نشستکه زانو به زانوی مینا نشست تذروی ست از چشمه سار طربحبابی که در جوی صهبا نشست به تعظیم برخاست کهسار غمچو مجنون به دامان صحرا نشست