شمارهٔ ۱۱۳

۶ بیت

تا جان فدا نمایم، بر زخمه های مطربسر می نهم چو غیچک، در پیش پای مطرب

دف را چو گرم سازد، آرم ز سوز گریهبر روی دست مژگان، آتش برای مطرب

گل از مقام صوتش، می تافت گوش رغبتبلبل اگر نمی داشت، طرز نوای مطرب

شهر پیاله نوشی، همچون حصار نغمهبی کوچه نشاط است،گر نیست جای مطرب

چاک دلم نسازد، با سوزن رفوگراز رشته گر نبینم، رنگ صدای مطرب

شد در کف تعلق، سیب دلم دوپارهنصفی برای ساقی، نصفی برای مطرب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده عشق و احترام عمیق شاعر به هنر و به‌ویژه به مطرب است. شاعر از جان فدای خود برای زیبایی‌های موسیقی و نغمه‌های مطرب می‌گوید و احساساتش را با تصاویر زیبا و شاعرانه بیان می‌کند. او به تأثیر موسیقی بر روح و دل اشاره دارد و آن را به مثابه یک نیروی زندگی‌بخش می‌داند. همچنین، شاعر از دوگانگی احساساتش نسبت به عشق و لذت می‌گوید، جایی که بخشی از دلش برای ساقی و بخشی دیگر برای مطرب است. در کل، این شعر به عمیق بودن ارتباط انسان با هنر و موسیقی پرداخته است.