شمارهٔ ۶۹

قافیه: اندارد۵ بیت

گو روزگار هرچه تواند به ما کندما و تو را مباد که از هم جدا کند

مرغ شکسته بالم و صیاد بی‌وفاترسم به این بهانه ز دامم رها کند

آزار ما بسست، که خود را بخون کشدکاوش کسی که با دل مجروح ما کند

گستاخ می وزد بحریم چمن رواستگر عندلیب شکوه زباد صبا کند

در هجر اگر طبیب شبی روز کرده ایدانی شب فراق به روزم چه‌ها کند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک ناشی از جدایی و فراق می‌پردازد. شاعر از ناامیدی و ترس خود از جدایی می‌گوید و نگران است که روزگار او و محبوبش را از هم جدا کند. او خود را مانند پرنده‌ای شکسته می‌بیند که در دست صیاد بی‌وفایی گرفتار شده است. همچنین، شاعر به آزارهایی که از دیگران می‌بیند و دلتنگی‌اش در شب‌های جدایی اشاره می‌کند و به شدت درک می‌کند که جدایی چه تأثیرات مخرابی بر او خواهد گذاشت. در نهایت، شاعر از دل‌تنگی و زخم‌های عاطفی ناشی از فراق سخن به میان می‌آورد.