شمارهٔ ۱۱۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارکشم۴ بیت

گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینمکه با دل در سخن باشم اگر خاموش بنشینم

زبان انداخت از پا شمع محفل را همان بهترچو شاخ گل درین گلشن سراپا گوش بنشینم

مرا نعل است در آتش ز شوق خاکساری‌هاچو ماه نو اگر با آسمان همدوش بنشینم

طبیب از بزم عشرت سرگران گشتم خوش آن محفلکه نوشم باده از خون دل و خاموش بنشینم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالاتی که عشق بر او می‌گذارد صحبت می‌کند. او می‌خواهد عشق را تجربه کند، حتی اگر این به معنای سکوت و گوش سپردن باشد. شاعر به زیبایی‌های اطراف اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند شمعی در محفل، بهتر است خاموش بنشیند تا به دلخوشی‌های عشق گوش فرا دهد. او همچنین از آتش اشتیاق و رنج‌هایی که عشق به همراه دارد می‌گوید و ترجیح می‌دهد که از دل‌تنگی‌هایش در یک جمع عاشقانه بنوشد. در این فضا، او به آرامش و سکوت نیز اهمیت می‌دهد.