شمارهٔ ۳۳ - بمحشر از شهیدان خنیسم
مرا تلخی نباید دادن جانچو انگشت شهادت شهد لیسم
بزیر تخته خواهد بود جایماگر سلطان ملک طاقدیسم
ز خشت و خاک را هم غیسه رویداگر از خاک ره یا از نعیسم
سموم مرگ چون غیسه کند خشکاگر بیشک همان باد انیسم
وگر از دوک نال و پنبه ریشکفن ریسی حدیس بی مکیسم
خو که مرمرا گوید کفن ریسبگو رش بر تنم هرچ آن بریسم
ز تن جانش ببرد چون کبوترمن از بام کبوتر می خنیسم
چو بی وسواس آن خناس میرمبمحشر از شهیدان خنیسم