شمارهٔ ۳۸ - دلم چه خواهد
شاعرکی تاز باز یافه درآیمهر نفسی تاز را بزخم درآیم
تا ز چو دیدم زمانش ندهم یکدمتا بنمایم وثاق و حجره و جایم
گرد پلاس خر دریده نگردمگنبد سیمین همی خوهد دل و رایم
گر بودم سیم کار گردد چون زرور نبود سیم لوس و لابه فزایم
یا بخریدار سیمناک فریبمیا بتضرع که مرد دنگ گدایم
نرم کنم تار را گهی بدرشتیگاه غلام باره را چو میره سپایم
تازی گرگم بوقت بره ربودنپیش شبانان شکوه نوحه سرایم
خوه بدرشتی و خوه بنرمی با تازآخر خیری کنم که دیر نپایم
دعوت تازان کنم همی بشب عیدزانکه ندانم بروز عید کجایم
در شب شوال کودکانرا تا روزگاه ببندم شوال و گاه گشایم
برفکنمشان بیکدگر که ب . . . ایندبر لب . . . نشان بکینه دندان خایم
چون بتفاریق گای گای بیارندمن ز میان دو اسوزکی بربایم
تازان پرسند کیستی تو بگویممن ز در بنده زادگان خدایم
سعد دول اینسخن ندارد باورتا بشب عید خدمتی بنمایم
اسعد سعد آنکه سعد اکبر گویدتاج سرت نی که خاک پای تو شایم
زو بکف آرم نوای دعوت تازانزانکه ز ایام عید تا بتوانم
گرچه بشعر اندرون ز کدیه گرانی استمن بچنین شعر بر درش نه گدایم
هزل روا دارد از فرخجی این شعرگر بچنین شعر مرو را بستایم