شمارهٔ ۳۵ - در هجو خمخانه
. . . ری به . . . ن خر سر خمخانه در برمتا عاقبت کجا رسد اینکار بنگرم
آن خر سری که شعر سراید بلحن خرپالیز شاعری را گوید . . . ر خرم
یعنی ز من بجوشد هر شاعری که هستاین ظن برد بمن که بدو این گمان برم
هم خر سراست و هم سر خر هم خر دو سریعنی از این دو سر دو جهانست در سرم
زین سر خراست در سه وزان خر همین بودجز خر سرش نخوانم و جز خرش نشمرم
آن خر سر ار بجای نماند سر خریپرمغز خر شود همه دیوان و دفترم
یعنی دبوس هجو زنم بر سرش درستتا کله بشکنم ز خر و مغز گسترم
افسار هجو بر سر خر سر کنم بجبرتا از مدیح بخت بود بر سر افسرم
عار است خرسواری من بر چنان خریلیکن عنان همی بکشد سرخ اعورم
تا بر فرود عالم پر شاعر است و مناز چند کس فرودم و از چند کس سرم
با هیچکس نرفت مرا اینسخن که گفتبا سوزنی بشاعری اندر برابرم
گوید مرا که شعر تو در ریش تو بلیکاندر خور عبیر خوش و مشک اذفرم
گوید که هیچ شعر تو بی . . . ن و . . . ر نیستاز صد هزار گفت وی اینست باورم
بی . . . ن و . . . ر اگر نبود شعر من رواستزیرا که شعر من نر و من شاعر نرم
. . . نی و باز . . . نی و . . . ری و باز . . . راین گفت و این نوشت و درانداخت از درم
زان . . . ن و باز . . . ن همه بر ریش اوریمزان . . . ر و باز . . . ر همه . . . ن او درم
تا . . . س لب و سلندز زبانست و رومه ریشجز راه . . . ن او بسم پای نسپرم
ای خر پرست خر نسب خر سر این نگرتا از چه گوهری تو و من از چه گوهرم
اندر پلید زادگی و پاکزادگیتو چغر حوض گلخن و من شیم کوثرم
تو از نژاد و تخمه سگبان قیصریمن از نژاد سلمان یار پیمبرم
بیرون ز یک پدر تو نغوشاک زاده ایمن تا بسی پدر همه دیندار و دینورم
بر من کنی تکبر و گوئی ز ابلهیمن حامل کتاب خداوند اکبرم
خر حامل کتاب بود همچنین که تومن از خران کتاب تکبر چرا خرم
تو زیر خسب میره باسهل دیلمیمن گرچه دیلمی نیم او را برادرم
ترکانه بیلکی بتو در دیلمی سپوختگوئی مگر که میره باسهل دیگرم
در شاعری هزار یک آن نه ای که گفتزلف نگار گفت من از قیر چنبرم
وندر نسب کم از سگ آنی هزار بارکو گفت میوه دل زهرا و حیدرم
هم زیر دست آنی در هر فنی که گفتتا زیر دست نه فلک و هفت اخترم
از هر خری تو خرتری و من اگر تراچون خر ببار درنکشم از تو خر ترم
از لعن برسم تو زنم نعل جعفریگر ظن بری بمن که من از دست جعفرم
. . . ری به . . . ن آنکه نگوید چو این شنید. . . ری به . . . ن خر سر خمخانه در برم