شمارهٔ ۱۳ - مدیح تو

۱۳ بیت

ای خاطرم از نور مدیح تو منورجز مدح تو در فکرت من نیست مصور

از خلق تو هرگه بزبان آرم لفظیچون خلق تو گردد دم از آن لفظ معطر

خورشید سپهر کرم وجود و سخائینور تو در آینده ز هر روزن و هر در

بیش از عدد ذره فشاندی و فشانیدینار و درم بر سر هر خادم و چاکر

هر خادم و چاکر که چو من نزد تو آیدیابد ز تو تشریف مهنا و مکرر

از دست تو ای دست تو از چرخ زبردستوز خط تو ای خط تو فرمانده کشور

بردم سوی محمود عمید اکرمه اللهگفتم که بده آنچه در اینجاست محرر

صد بوسه بران خط ز دو گفتا که درینجاستسیصد درم عدل ز سلطان مقرر

امروز نمیدارم فردا برسانمگر بایدم افزود ان سیصد دیگر

باری بجز این نیست که فردا برسانمهر روز همین گوید زان لفظ چو شکر

در شهر توئی داور و من میخوهم آوردفردا برسانم را امروز بداور

از وی طلبم با تو یا نزوی و نز تویا هم ز وی و هم ز تو، بر چیست مقرر

فرمان تو بر بنده روانست و روان بادبر خلق همه روی زمین تا گه محشر

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن درباره مدح و ستایش خداوند و تقدیر از لطف و کرم اوست. شاعر می‌گوید که هیچ چیزی جز مدح خداوند در ذهنش وجود ندارد و هر کلمه‌ای که از او بیان می‌شود، با نور و زیبایی خداوند معطر است. او به کرم خداوند اشاره می‌کند که بیشتر از تعداد ذرات در جهان است و بر هر خادم و چاکری که نزد او می‌آید، تکریم و احترام می‌نهد. در ادامه، شاعر از مساعدت‌ها و نعمت‌های خداوند صحبت می‌کند و از فردی به نام محمود عمید درخواست می‌کند که پاداش و نعمت‌هایی را که خداوند عطا کرده است، به او برساند. او در نهایت می‌گوید که همه چیز تحت فرمان خداوند است و خداوند بر تمام مخلوقات تا روز قیامت سلطه دارد.