شمارهٔ ۷۴ - فی مدح اشرف الدین

۲۰ بیت

ای جهان شرف بتو معموریافته از دو پادشا منشور

از خداوند دلدل و قنبروز خداوند ناقه و یعفور

پادشاه حسینیان اشرفشرف دین کردگار غفور

هست در جنب پادشاهی توبندگی پادشاهی فغفور

پادشاه سیادتی و تراستاز شرف ملک و از خرد منشور

امت جد تو ترا حشمندطایعا راغبا بجان مأمور

هیچکس نی ز دل بتو غمگینهیچکس نی ز تو بتن رنجور

بی هوا خواهی تو در دل کسندهد آفتاب ایمان نور

تا دم صور پادشاهی کسنیست وان تورانسوی دم صور

هست فراش جد او در خلدشهپر روح و زلف و طره حور

شهر نخشب بفر دولت تستهمچو خلد برین و حور و قصور

چون نبوت بجد تو مختومشد فتوت بنام تو مقصور

از عطای کف عطاده تویک جهان شاکرند و تو مشکور

عالمی قائل ثنای تواندزوجه منظوم گوی و چه منشور

نظم و نثر همه ستایش تستراستی بی دروغ و غیبت و زور

از مدیح تو بر صحیفه عمرکرده مدحت سرای تو مسطور

عمر من در ثنا و مدح تو بادتا بود قصر عمر من معمور

صرف در دولت و بقای تو بادچرخ را مدت سنین و شهور

تا شهور و سنین پدید آرددور چرخ بلند روشن و دور

دور باد از خجسته مجلس تونکبت دهر پیر و دار غرور

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش پادشاهی حسین، که نماینده‌ای از خداوند و متعالی است، می‌پردازد. او به ویژگی‌های برجسته پادشاه اشاره کرده و برتری دین و شرافت او را بیان می‌کند. همچنین اهمیت و محبت مردم به پادشاه را ذکر می‌کند و از دوستی و تعلق خاطر مردم به او صحبت می‌کند. شاعر بر این باور است که هیچ‌کس از پادشاه غمگین نیست و همه از نور ایمان او بهره‌مند می‌شوند. او تأکید دارد که زندگی‌اش صرف ستایش و مدح پادشاه است و آرزو دارد تا زمانی که زنده است این مدح ادامه یابد. در نهایت، شاعر از دوری نکبت و غرور دور از شورای پادشاهی دعا می‌کند.