شمارهٔ ۴۹ - در مدح مؤید

۱۶ بیت

ای عامل خراج کفایت نمای راددستور خسرو و شرف دست میرزاد

خورشید جاودان مؤید یمین دینکز سایه یمین تو زفتان شوند راد

رادیست حرفت کف و کلک و بنان توخلقی زحرفت کف و کلک و بنانت راد

تا از بنان و کلک و کف تو بمن رسیدتشریف و خلعتی که نشاید گرفت و داد

مادح نماند جز من و ممدوح جز توئیمن مادح از نژاد و تو ممدوح از نژاد

زان مهتران نئی تو که در خدمت و ثناتبستن میان نشاید و نتوان زبان گشاد

دست و در دل تو گشاد است و طبع نیزپاینده چون در دل و دستت گشاده باد

شعر مرا هر آینه از هزل چاشنیماند بجای بلبل و گشنیز و بغمخواد

تا بر حسود تو برم آن چاشنی بکارکوبم در اجازه که تا بگذرم چو باد

گر کیقباد و کسری گردد حسود توصد . . . در . . . زن کسری و کیقباد

ناگفته خوبتر بتو از حاسدان توایشان کنید خود که از ایشان کنند یاد

از حب خویش یاد کنم وآنچه بایدمخواهم ز مجلس تو چو شاگرد از اوستاد

ای صدر اهل فضل مرا نان و جامه نیستدر گردنم هم از غله خانه غل فتاد

بر مجلس رفیع تو اطناب قصه رااین بنده رفع کرد و بر ایجاب دل نهاد

ده ساله کدخدائی شاهان بیک زمانداری و بیش دارد ازین امر تو نفاذ

یک ماهه کدخدائی کردم ز تو سوآلجودت سوآل من باجابت قرین کناد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف و ستایش یک شخصیت مهم می‌پردازد که دارای مقام و بزرگای ویژه‌ای است. او از دستورات و صفات نیکوی این شخصیت یاد می‌کند و به او لقب‌های برجسته‌ای می‌دهد. شاعر همچنین به نوعی از حسادت دیگران نسبت به این شخصیت اشاره دارد و تأکید می‌کند که او به خاطر بزرگی‌اش مستحق تحسین و احترام بیشتری است. در نهایت، شاعر از او درخواست می‌کند که به یاری‌اش بیافتد و به او نان و لباس عطا کند، چرا که او خود را نیازمند می‌داند. این شعر به نوعی تجلیلی از مقام و فضائل انسانی است و عشق و ارادت شاعر به ممدوح را نشان می‌دهد.