شمارهٔ ۱۰۳ - در مدح علی بن احمد
از من بآزمون چو طلب کرد یار دلاز جان شدم بخدمت و بردم نثار دل
دیدم بزیر حلقه زلفین آن نگاردر بند عاشقی چو دلم صد هزار دل
فرمانگذار دلبر و طاعت نمای منطاعت نمای داده بفرمانگذار دل
من دل سپار و آن بت مه روی دلپذیرکی جز بدلپذیر دهد دلسپار دل
دلرا بدان نگار سپردم که داشتمزو چون نگارخانه دل و پر نگار دل
دلرا قبول کرد بجان زینهار دادگوئی که داد جان مرا زینهار دل
جان اختیار کرد که دربند وی بومآنگه که کرد عشق ترا اختیار دل
در آبدار عارض او بنگریستمشد آبدار دیده و شد تابدار دل
تابیست بر دلم ز رخ آبدار دوستکانرا به پیش کس نکند آشکار دل
شکر لبی که جان طلبد بوسه را بهاسیمین برش ربود بوقت کنار دل
هر چند کان صنم ز غم من تهی دلستپر کرد مرمرا غم او تار تار دل
گردد هر آنکسی که چو من عشق پیشه کردهم پر سرشک دیده و هم پر شرار دل
دادم بباد ساری دلرا بباد عشقنشگفت اگر بباد دهد باد سار دل
تا چند رنجه دارم از عشق دوست جانتا چند بسته دارم در بند یار دل
بی نظم گشت کار من از بیدلی چنانکز یار بازگشت خوهم خواستار دل
کاری کنم که باز خداوند دل شوموارم بنظم مدح خداوندگار دل
کامد بفرخی ز سفر اختیار دینکز مدح او کند شرف و افتخار دل
دیدن علی که همچو علی بدسگال رادر سینه بگسلد بسر ذوالفقار دل
صدری که بی محبت او هیچ خلق رااندر میان سینه نگیرد قرار دل
گوئی ز بهر مهر ورا آفرید و بساندر نهاد آدمیان کردگار دل
گر گوش نشنود که بمانند او کسی استکم دارد آن شنوده گوش استوار دل
دارد بجود مردمی آن عالم سخامانند بحر بی گذر و بی کنار دل
گر علم و حلم و شرم و خرد زینت دلستاو را مزین است باین هر چهار دل
کان ز راز عیار تهی دل کند بجودچون خوش کند ببخشش زر عیار دل
تا دل چو زر و سیم ببخشد یمین اوکرد از یمینش میل بسوی یسار دل
ای صدر روزگار که اهل زمانه رابی خوشدلیت خوش خوش نکند روزگار دل
باری است مهر تو که کند بر هوای طبعاز هر هواخوهی بتلطف شکار دل
اندر هوای تست کبار و کرام راهمچون هوای بی خلل و بی غبار دل
در دست تو نهاده ببیعت کرام دستپیوسته با دل تو نصیحت گذار دل
گر دل بدل رود ز دل خویش باز پرستا بی هوای تست کرا زین دیار دل
در خدمت تواند میان بسته چون رهیگردان روستم تن اسفندیار دل
بربر همیدرند چو سهرابرا پدرخصم ترا بخنجر جوشن گذار دل
خار آفرید نار ملک تا حسود تودوزد بخار دیده و سوزد بنار دل
بدخواه جاهت از همه تن دل شود چو ناراز سهم و بیم تو بکفاند چو نار دل
ور خنجر دو رویه کشد همچون درخت نارخود را کند بخنجر خود ناروار دل
تا نسبتی ندارد آبی بکوکناروین هر دو را ندارد از یک شمار دل
بادند حاسدان تو آبی صفت همهپشمین لباس و زرتن رخسار و قار دل
چون کوکنار خورده ز سودا دماغ سروز خرمی تهی شده چون کوکنار دل
مر دوستانت خوشدل و مر دشمنانت رادرمانده گشته با غم و بی غمگسار دل
خواهم بقای تو بزمان صد هزار سالوز من بدین قدر نکند اختصار دل
چندان بقات باد کز ادراک و فهم آنآید بعجز عقل و کند اضطرار دل