شمارهٔ ۶۲
گر کاتب قدرت به سر من ننوشتیاز صومعه دل میل نکردی به کنشتی
خرم دل آن کس که میسر شود او رایاری و صراحی شراب و لب کشتی
گو بر سر خم می گلنار بمانیدسازید چو ا زخاک من غمزده خشتی
گر ره به سر کوی تو بردی دل زاهدسودای بهشت و هوس حور بهشتی
ما را نرسیدی شرف عشق به عالمکردست قضا در گل آدم نسرشتی
بر مهر تو دارم دل و غمهای رقیبانحیف است که همخانه خوبی شده زشتی
جز نقش خیال تو نبودی به ضمیرشهر شعر که صوفی ستم دیده نوشتی