بخش ۸۲ - جواب

۷ بیت

ز مطبخی سخن خوش رسید در گوشمکه لذتش به همه کاینات نفروشم

بیا که پخته شد اکنون مزعفر و حبشیز حد گذشت ز اندازه تا به کی جوشم

ز اشتیاق و تمنای صحنک بغراچو قلیه سوخت مرا جان و زار بخروشم

سرم به مسند روحانیان فرو نایدچو خوان اطعمه باشد نهاده بر دوشم

رباب را چه به چنگ آورم که هست کنونصدای نغمه سیخ کباب در گوشم

مرا ز کله بریان امید سیری نیستبرو که تا نفسی در تن است می کوشم

شمیم کله بریان نگر که چون صوفیهزار آه که بر بود طاقت و هوشم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به لذت‌های موجود در غذا اشاره می‌کند و می‌گوید که این لذت‌ها را با هیچ چیز دیگری عوض نخواهد کرد. او از عطر و طعم غذاهایی چون زعفران و دیگر خوراکی‌ها صحبت می‌کند و از اشتیاقش به غذاهای خوشمزه می‌گوید. احساس عشق و تمنا نسبت به غذا آنچنان قوی است که روز به روز بر اشتیاقش افزوده می‌شود. او همچنین به ناتوانی‌اش در فراموشی این لذت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچند که بفهمد روحانیان بر او نظارت دارند، باز هم نمی‌تواند از غذاهای خوشمزه دست بکشد. در نهایت، او همچنان با اشتیاق و امید به زندگی ادامه می‌دهد و به شدت به لذت‌های غذایی فکر می‌کند.