بخش ۱۲۰

۱ بیت

دارم دل دیوانه گرفتار به بندیای همنفسان در خم ابروی کمندی

در جواب او

گر دست دهد آه مرا شربت قندیاز غم نرسد بر دل من هیچ گزندی

در قید اسیب است دل و کی شود آزادمرغی که در افتاد به ناگه به کمندی

در دیده من خوبتر از قامت زناجحقا که نیاید به جهان سرو بلندی

بگرفت دل از صحنک ططماج الهیسیراب همی خواهم و غازی سمندی

تا تن خبری از سر سودا زده یابدگیپا اگرت نیست بده کله چندی

بر قامت بریان زتنک جامه چو داریزنهار ز ططماج برو دوز دو بندی

صوفی بجز از لوت زدن هیچ نداندچون او نبود در همه آفاق لوندی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از حالت دل دیوانه و گرفتار به عشق صحبت می‌کند. او از یار خود که ابروهای زیبایی دارد، درخواست کمک می‌کند و می‌گوید اگر دستی به دادش برسد، از درد دلش کاسته خواهد شد. دل او در قید اسارت است و شبیه پرنده‌ای است که ناگهان در دام گرفتار شده است. شاعر زیبایی و قامت محبوبش را ستوده و می‌گوید جز او هیچ زیبایی دیگری در جهان وجود ندارد. او از خداوند درخواست سیراب شدن از عشق را دارد و به نقص دانش اهل تصوف اشاره می‌کند که در حقیقت از عشق حقیقی بویی نبرده‌اند.