بخش ۱۱۸

۱ بیت

تا بر رخ آن مه نظر انداخته دیدهصد گونه بلا این دل بیچاره کشیده

در جواب او

آن کس که لب دلبر سنبوسه گزیدهصد شکر خدا را که به مقصود رسیده

امروز چه حال است که آن بره بریانچون آهوی وحشی ز من خسته رمیده

بوی حبشی پست کند نکهت نان رااین نوع بلای سیه امروز که دیده

ماننده گیپا دل پر دارم از اندوهتا بر رخ بریان نظر انداخته دیده

در روی زمین هیچ صدائی به از این نیستکاواز بر آید که مزعفر برسیده

حاصل که ز عمرش نبود هیچ تمتعهر کس نمک دیگ حلیمی نچشیده

جز باد ندیدست به کف صوفی مسکینچندان که پی صحن مزعفر بدویده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دردها و رنج‌هایی که به خاطر عشق و دیدن محبوبش متحمل شده، صحبت می‌کند. او به احساساتی از شگفتی، عشق و ناامیدی می‌پردازد و می‌گوید که چقدر تحمل این بلاها بر دلش سخت است. همچنین به نشانه‌هایی از عشق و لذت از زیبایی محبوب اشاره می‌کند، اما در عین حال از فریادهایی در دل و بی‌پناهی‌اش می‌نالد. شاعر در نهایت به تلخی زندگی و ناتوانی در بهره‌مند شدن از لذت‌های زندگی می‌پردازد، به‌طوری که می‌گوید برخی افراد هرگز طعم خوشی را نچشیده‌اند و فقط به دنبال چیزهای واهی می‌دوند.