بخش ۱۹ - رفتن خادمه از پیش عاشق

۹ بیت

خادمه برخاست به چشم پر آبرفت به سوی بت عالی جناب

عرضه احوال جوان کرد بازآن سخنان جمله بیان کرد باز

گفت بترس از فلک بی وزیرعاشق سودا زده را دست گیر

سرمکش از عاشق درویش خوداز کرم او را بنشان پیش خود

تا رخ زیبای تو بیند عیانتازه شود در تن او خسته جان

ورنه زمانی ز برای خداهمچو مه از دور به او رخ نما

گفت به آن خادمه پر ز مهرسرو سهی قامت خورشید چهر

من بنمایم خم ابروی خویشلیک ورا ره ندهم سوی خویش

گوی سلامی ز من او را نهانتا که شود جان و دلش شادمان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، خادمه‌ای با چشمی پرآب به سوی معشوق می‌رود و احوال جوانی عاشق را بیان می‌کند. او هشدار می‌دهد که عاشق نباید از بی‌وزیر بودن ستاره‌ها بترسد و از معشوق می‌خواهد که جوان را در کنار خود بنشاند تا زیبایی‌اش را ببیند و جانش تازه شود. خادمه همچنین اشاره می‌کند که معشوق اگر بخواهد می‌تواند از دور به جوان نگریسته و او را شاد کند. معشوق در پاسخ می‌گوید که اگرچه او با خم ابرویش می‌تواند جوان را خوشحال کند، اما قصد ندارد به او نزدیک شود و فقط به او سلامی پنهانی می‌دهد تا دلش شاد شود.