شمارهٔ ۴۶ - در مصیبت سالار شهیدان (ع)

۱۸ بیت

باز از نو خامه همچون نی نوا سر می کندیا حدیث نینوا را زیب دفتر می کند

مطرب محفل هم آواز صفیر خامه استکز نواها فتنه بر پا شور بر سر می کند

گه کشد سوی عراقم گه برد سوی حجازمطرب ما، هر زمان آهنگ دیگر می کند

گه به آهنگ حسینی در مقام راستیمی سُراید نغمه یی کاشوب محشر می کند

محشر ار، یک محشر است این حشر را افغان نیدمبدم ساعت به ساعت هی مکرّر می کند

نشئه ی عشق حسین گویا به مزمر مضمر استکاین چنین مست و خرابم بانگ مزمر می کند

بند بند نی بسوزد بندبندم دمبدمچون حکایت از لبان خشگ اصغر می کند

در میان سور و شادی صور ماتم می دمدپاره پاره قاسم از شمشیر و خنجر می کند

نوعروس زار او بر ناقه می سازد سوارداغدیده مادرش را تیره معجر می کند

امّ لیلا این گمان از بخت خود هرگز نداشتکاسمان او را جدا از وصل اکبر می کند

آب گوهر را مکید اکبر ز تاب تشنگیچاره ی این تشنگی دل را پُر آذر می کند

گشت یاقوت لبش آبی ز تاب تشنگیفاش می گویم ولی این را که باور می کند

در لب آب روان روح روان شاه دینتشنه لب سر می دهد با تشنگی سر می کند

زینب غمدیده کی بودش خبر از بخت خویشکز غم مرگ برادر تیره معجر می کند

ای فلک ظلمی که کردی بر عزیزان خداکافری کی این چنین ظلمی به کافر می کند

زین مصیبت گر بگرید فاش چشم مصطفیسیل اشکش سر بسر روی زمین تر می کند

آه از آن ساعت که در روز جزا خیرالنساءشکوه از این ماجرا در پیش داور می کند

تا «وفایی» نوحه خوان از بهر شاه کربلاستکی دگر تشویش و بیم از خوف محشر می کند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی مصیبت‌های عاشورا و داغ‌های شخصیت‌های بزرگ اسلام مانند حسین و خانواده‌اش است. شاعر به توصیف حالت‌های عاشقانه و دردناک پرداخته و از نغمه‌ها و نواهای مختلفی که در این مناسبت شنیده می‌شود سخن می‌گوید. او همچنین به احوال زینب و مادران شهدا اشاره می‌کند و حوادث تلخی که بر سرشان آمده را به تصویر می‌کشد. مفهوم اصلی شعر، تأکید بر درد و رنجی است که در واقعه عاشورا بر خاندان پیامبر اسلام روا شده و یادآوری مظلومیت آن‌هاست. شاعر به آهنگ‌های شورانگیز و حسینی اشاره می‌کند و این قطعات را به تحولات عاطفی و روحانی که در دل عاشقان ایجاد می‌کند، ارتباط می‌دهد. به طور کلی، شعر فضایی غم‌انگیز و سرشار از عشق به اهل بیت را به تصویر می‌کشد.