شمارهٔ ۲۸ - در مدح حضرت رضا (ع) و تقاضای صله

۱۵ بیت

ای منبع فتوّت و ای معدن کرمبادا، سلام حق به جناب تو دمبدم

وز من به قدر رحمت حق هر دمی سلامبر آستان اقدست ای قاعد امم

یا پرتوی زنور جمالت به من بتابیا خانه ی وجود مرا ساز منهدم

آخر مگر، نیم متمسّک به حبل تویا نیستم به ذیل جناب تو معتصم

آخر مگر نه قصد تو کردم ز راه دوریا محنت سفر نکشیدم به هر قدم

عمری مگر نه صرف نمودم به عشق تویا جان پی نثار تو ناوردم از عدم

اینها مگر نه جمله زفیض وجود تستاتمم علیّ نعمتک ای سابغ النّعم

گر فی المثل خزاین عالم به من دهیباشد به نزد جود تو یک قطره یی زیم

گیرم که من نه مادح شاهم ولی چه شدآن لطف بی عوض که بود لازم کرم

گر، پرسدم کسی که ترا داد جایزهلا، در جواب گویمش ای شاه یا، نعم

گر، از درم برانی با حالت پریشروبر، درِ که آورم ای قبله ی امم

گر، برکنم دل از تو و بردارم از تو مهراین مهر بر که افکنم این دل کجا برم

حاشا ز لطفت ای همه عالم ترا، غلامکلاّ، ز جودت ای همه شاهان ترا، خدم

کز درگه امید تو امّیدوار تومحروم و ناامید رود با هزار غم

یا زود کن عطا صله ی شعر بنده رایا زود کش به دفتر اشعار من قلم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در وصف محبت و ارادت شاعر به یک شخصیت معنوی یا مذهبی نوشته شده است. شاعر از خداوند و آن شخصیت بزرگ درخواست می‌کند که بر او و وجودش نور و رحمت ببارند. او به عشقش نسبت به این شخصیت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که تمام زندگی‌اش را صرف عشق به او کرده است. همچنین، از لطف و بزرگواری او ستایش می‌کند و می‌گوید که اگر همه ثروت‌های دنیا را به او بدهند، در برابر کرم و بخشش آن شخصیت کم‌ارزش است. شاعر به دنبال امید و عطا از سوی این شخصیت است و از او می‌خواهد تا ادعیه‌اش را مستجاب کند و به او توجه کند. این شعر حاکی از عشق و ارادت عمیق شاعر به موضوع مورد نظرش است.