شمارهٔ ۱۴ - در مدح امیرمؤمنان علی علیه السلام
چه شود، زراه وفا اگرنظری به جانب ما کنی
که به کیمیای نظر مگرمس قلب تیره طلا کنی
یمن از عقیق تو آیتیچمن از رُخ تو روایتی
شکر از لب تو حکایتیاگرش چو غنچه تو واکنی
به شکنج طُرّه ی عنبرینکه به مهر چهر تو شد قرین
شب و روز تیره ی این حزینتو بدل به نور و ضیا کنی
بنما، ز پسته تبسّمیبنما، ز غنچه تکلّمی
به تکلّمی و تبسّمیهمه دردها تو دوا کنی
تو مراد من تو نجات منبه حیات من به ممات من
چه زیان کنی چه ضرر، بریکه برآوری و عطا کنی
تو شه سریر ولایتیتو مه منیر هدایتی
چه شود، گهی به عنایتینگهی به سوی گدا کنی
تو چرا، الست بربّکمنزنی بزن که اگر، زنی
ازل و ابد همه ذرّه ذرّهپر از صدای بلا کنی
ز غمم چرا نکنی رهاو اگر کنی فمتی متی
که زبطن حوت بسی رهاتو چو یونس بن متی کنی
تو شهی شهان همه چاکرتتو مهی مهان همه بر درت
که شوند قنبر قنبرتتو قبول اگر، ز وفا کنی
تو به شهر علم نبی دریتو ز انبیا همه برتری
تو غضنفری و تو صفدریچو میان معرکه جا کنی
تو زنی به دوش نبی قدمفکنی بتان همه از حرم
حرم از وجود تو محترمز صفا صفا تو صفا کنی
تو چه صادری تو چه مصدریتو چه جلوه یی و چه مظهری
که هم اوّلی و هم آخریهمه جا تو کار خدا کنی
ز حدوث چتر و علم زنیقَدم از قِدم به عدم زنی
ز عدم تو نقش و رقم زنیو بنای هر دو سرا کنی
من اگر خدای ندانمتمتحیّرم که چه خوانمت
که اگر خدای بدانمتتو بری شوی و ابا کنی
تو تمیز مؤمن و کافریتو قسیم جنّت و آذری
که سعید را تو جزا، دهیّو عنید را تو جزا کنی
شب و روز، را تو مقدّریتو مدبّری تو منوّری
که مساء را تو کنی صباحو صباح را تو مسا کنی
به خدا «وفایی» با خطاهمه خوف او بود از بداء
که مباد دست رجای اوز عطای خود تو جدا کنی
دو جهان شود همه کربلاز فغان و ناله چو در عزا
گذری به عرصه ی نینوا وبسان نی تو نوا کنی
ز جگر تو نعره ی حیدریز غم حسین چو برآوری
ز خروش و ناله تو عرش و فرشتمام کرب و بلا کنی