شمارهٔ ۲۶
خیل مژگان سیه کار نداری داریصف به صف لشگر خونخوار نداری داری
پی تسخیر دل اهل دل از عقرب زلفسپهی کافر و جرّار نداری داری
چشم و ابرو ننمایی بنمایی همه رااز دو سو ترک کماندار نداری داری
سرکشان را تو به فتراک نبندی بندیبیدلان را تو چو من خوار نداری داری
همه اسباب جهانگیری ات آماده بودبا دو عالم سر پیکار نداری داری
مُهره ی مهر تو با غیر نچینی چینیترک یار و سر اغیار نداری داری
زنده ام من به وصال تو ولیکن ز فراقاز پی کشتنم اصرار نداری داری
نمک از لعل شکر بار نباری باریوز شکرقند به خروار نداری داری
نافه از چین سرزلف نریزی ریزیمشک تاتار، به هر تار نداری داری
رویت اندر کنف زلف نباشد باشدآفتابی به شب تار نداری داری
با غزالان ، سپهِ شیر نگیری ، گیری،بسته با طُرّه ی طرّار نداری داری
عود در مجمره ی حُسن نسوزی سوزیخال در صفحه ی رخسار نداری داری
چند از خون عزیزان ننمایی پرهیزعجبم نرگس بیمار نداری داری
با «وفایی» ننمایی به جز از جور و جفاای جفاکار، دگر یار نداری داری