شمارهٔ ۲۲

۹ بیت

زهی علاقه که با تار زلف یار ببستمکه از علاقه به زلفش بسی علاقه گسستم

به پیش خلق شدم متّهم به زهد و کرامتقسم به باده که زاهد نیم خدای پرستم

زاهل میکده دارم امید آنکه پیاپیدهند و باز ستانند، هی پیاله ز دستم

زیُمن همّت ساقی که داد از آن می باقیزهر پیاله خمار دگر پیاله شکستم

ز شیخ و پیر مغان هر دو رو سفیدم از آنروکه توبه یی ننمودم که توبه یی نشکستم

ببستی و بشکستی هزار عهد، ولی مندرست بر سر پیمان و عهد روز الستم

خیال چشم ترا، بسکه در نظر بگرفتمچو چشم شوخ تو اکنون نه هوشیار و نه مستم

گرفتم آنکه نگیری مرا به هیچ گناهیهمین گناه مرا بس که با وجود تو هستم

به کنج میکده خوش می سرود دوش «وفایی»جز اینکه باده پرستم زهر خیال برستم