غزل شمارهٔ ۱۳۷ - پریشان روزگاری

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن (رمل مثمن سالم)قافیه: اری۱۲ بیت

زلف او برده قرار خاطر از من یادگاریمن هم از آن زلف دارم یادگاری بیقراری

روزگاری دست در زلف پریشان توام بودحالیا پامالم از دست پریشان روزگاری

تا گرفتم گوشه در میخانه با یاد دو چشمترشک مهر و ماه دیدم جام بزم میگساری

سنگ بر در کم بزن زاهد بیا خود تا ببینمکوزهٔ می بشکند یا کاسهٔ پرهیزگاری

چشم پروین فلک از آفتابی خیره گرددماه من در چشم من بین شیوه شب زنده داری

شد دلم زندانی مشکین حصار چین زلفتشاه من ای ماه مشکویی و ای شوخ حصاری

داد سودای دل‌اندوزی سر زلف تو بر بادسرو من آزاده را نبود سر سرمایه‌داری

خود چو آهو گشتم از مردم فراری تاکنم رامآهوی چشم تو ای آهوی از مردم فراری

گر نمی آئی بمیرم زانکه مرگ بی امان رابر سر بالین من جنگ است با چشم انتظاری

خونبهائی کز تو خواهم گر به خاک من گذشتیطره مشکین پریشان کن به رسم سوگواری

باش کز شوق گل رویت غزل‌خوان باز خیزمفصل گل چون بشنوم غوغای مرغان بهاری

شهریاری غزل شایسته من باشد و بسغیر من کس را در این کشور نشاید شهریاری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به محبوبش است. شاعر از زلف‌های پریشان محبوب یادگارهایی دارد که باعث بی‌قراری او شده است. او به یاد لحظاتی که در کنار محبوبش بوده و سرشار از شوق و اشتياق بوده، حسرت می‌خورد و اکنون خود را گرفتار روزگار می‌بیند. شاعر در میخانه با یاد چشم‌های محبوبش، دلتنگی و غم را تجربه می‌کند و از زاهدان می‌خواهد که بیایند و ببینند آیا پرهیزگاری در مقابل عشق او جایی دارد یا خیر. او همچنین به زیبایی محبوبش و تاثیر آن بر دلش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ چیز جز عشق او برایش ارزشمند نیست. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که در این دنیای پر از عشق و زیبایی، تنها او باشد که بتواند بر دل‌های عاشقان حکومت کند.