گنج

شمارهٔ ۲۱۴

نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخنددغنچه صد برگ عیش از سایه صهبا بخندد
بیدل ما در گلستان وفا کی می‌تواندشبنمی پنهان بگرید غنچه‌ای رسوا بخندد