گنج

شمارهٔ ۱۷

دلیل بادیه دیوانگی بس است مراهمین نشانه فرزانگی بس است مرا
ز خویشتن به دیار جنون گریزانمکه آشنایی بیگانگی بس است مرا
کجاست غم که کشد رخت من به کوی جنونبه عقل نسبت همخانگی بس است مرا