شمارهٔ ۱۱۲

قافیه: تگشتهاست۳ بیت

بس که در بزمش نگه سرمشق حیرت گشته استراز دل ممنون تأثیر محبت گشته است

چون تسلی بخشدم زخمی که از مژگان اوستتا دل آیینه بیتاب جراحت گشته است

خوانده نور چشم خود آیینه ما را غبارگنج باد آورد ما گرد کدروت گشته است