گنج

شمارهٔ ۱۰۸

ز جلوه تو زمین چون نگار رنگین استبه خاطری که تو باشی غبار رنگین است
گل از تپانچه برت سرخ رو کند خود راز خون خویش رخ شرمسار رنگین است