شمارهٔ ۸۰۱

قافیه: اییمیتوانبردن۶ بیت

ز خاک اهل دل بوی وفایی می توان بردنبه هر دلبستگی مشکل گشایی می توان بردن

دل خونگرم من آیینه گبر و مسلمان استز خضر سینه صافی ره به جایی می توان بردن

بیابان عدم یک منزل نزدیک عرفان استز راه بی نشانی ره به جایی می توان بردن

به دام خاکساری همچو نقش پا سری دارمبه گردون از غبارم توتیایی می توان بردن

ندانم با که داری آشنایی اینقدر دانمکه هر جا می روی از من دعایی می توان بردن

مشو غافل اسیر از یاد آهوی نگاه اوکز آن بیگانه بوی آشنایی می توان بردن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عمق احساسات انسانی و چگونگی ارتباط با دیگران و جهان است. شاعر به زیبایی می‌گوید که از دل انسان‌ها می‌توان بویی از وفا و محبت برداشت. او به قدرت دل گرم خود اشاره کرده و می‌گوید که می‌توان با این دل، راهی به شناخت و عرفان یافت. همچنین شاعر به یادآوری دعا و ارتباط معنوی با دیگران اهمیت می‌دهد و هشدار می‌دهد که نباید از یاد محبوب غافل ماند، چرا که در وجود آن شخص، بوی آشنایی و عشق لطیفی نهفته است. شاعری با استفاده از تصاویر زیبا و عمیق، به جستجوی معنای زندگی و ارتباطات انسانی می‌پردازد.